De maandag 7 augustus 2006 was aan gebroken.
En voor mijn dochter was de komende week de laatste week van haar vacantie, het lijkt wel een traditie want de laatste week gaat ze altijd met mij mee op de vracht wagen.
Ze had weer eens geluk,toevallig ging de reis naar Denemarken.
We moesten compleet laden in venlo,en compleet lossen in Aalborg.
Dus in het kort gezegd een mooi ritje.
En de hele rit ging vlekkeloos.
Maar dat zou de zelfde week nog gaan veranderen.
We waren op Donderdag 10 augustus om 12:00 weer terug aan de zaak in Ede.
We moesten wat spullen omladen,
en dan nog gaan lossen in Amersfoort en Utrecht.
Dan leeg door naar dordrecht.
Om daarna weer laden voor duiven
Ook dat moest nog op Donderdag gelost worden.
We gingen naar het lossen leeg terug naar Ede.
Daar werden we nog geladen voor Vrijdag.
smorgens om 06:00 vertroken we weer uit Ede.
Om die dag 5 adressen te lossen 4 in Utrecht en een in Mydrecht.
Het enige wat er in de trailer zou blijven staan was een stapel lege euro paleten.
Dan waren we dus klaar voor het weekend.
Dat is precies wat er gezegd was een kleine rit.
Maar toen ik belde om door te geven dat we leeg waren,
kreeg ik een verhaal te horen over een probleem dat ze hadden over vacantie tijd en drukte .
Het kwam er in het kort op neer dat ik zijn probleem op moest lossen!!!
We moesten namelijk weer naar Dordrecht om de zelfde rit als de dag er voor te gaan doen.
Maar eer we daar heen konden moesten we eerst naar Rotterdam,
ik zou daar een collega treffen die de lege paleten van mij over zou nemen.
Toen dat gedaan was zijn we verder naar Dordrecht gegaan.
Daar aan gekomen stonden we te wachten voor een rood verkeerslicht om links af te slaan.
Net toen het licht van rood naar groen veranderde hoorde we ergens de sirenes van een politie wagen naderen.
Ik zag ze van achter mijn vrachtwagen vandaan komen .
En reden de midden berm over,en gingen vervolgens een stuk tegen het verkeer in om vervolgens ook links af te slaan.
De zelfde straat in waar wij ook in moesten.
Toen de politie voorbij was zijn wij ook verder gegaan, toen we de bocht naar links hadden gemaakt had ik weer een rechte weg voor me .
Eenmaal bij het viaduct aangekomen waar we onderdoor moeste, en ik een snelheid had van net 35 kilometer per uur.
Op precies het moment dat we eronder gingen hoorden we beide een giga klap tegen de wagen.
Mijn dochter en ik schroken daar zo van omdat we niet wisten wat dat geluid veroorzaakt had.
Gelijk naar de klap begon de wagen op en neer te springen het kwam letterlijk los van de grond, ik was ondertussen al begonnen met het afremmen van de wagen.
Mijn eerste gedachten waren dat ik een verkeersdrempel over het hoofd gezien had.
Maar toen ik in de spiegels keek kreeg ik ineens een andere gedachte, en wel deze, Ik dacht dat ik een dier aan had gereden .
Ik zag namelijk in de spiegel dat het middelste wiel van mijn trailer ergens op stond, Ik zag dat hetgene wat eronder lag door de druk van mijn trailer gewoonweg uit elkaar barste, en alle kanten op vloog .
Uit het geen wat ik over de weg zag vliegen kwam ik op de gedachte dat ik een levend wezen aan had gereden.
Waardoor ik de wagen in een keer afstapte om in een keer stil te komen staan .
Naar dat ik de gevaren lichten aan had gezet draaide ik me naar mijn dochter, die in de stoel naast me zat met een gezicht zo wit als een melk fles.
Ik zei tegen haar jij blijft in de wagen ongeacht wat er ook gebeurd al komt de wereld naar beneden, waar op ze bevestigend ja knikte.
Toen ik de wagen verlaten had en me naar de achterkant van de trailer begaf, zag ik in een oog opslag wat het was dat ik over de weg heb zien vliegen.
Het waren de hersenen van het mens wat ik onder mijn wagen door had gekregen.
De hersenen lagen in twee stukken op de weg met tussen de trailer en de hersenen een spoor van bloed.
Om de een of andere reden wilde ik toen nog sneller naar de achter kant van de trailer, als of ik nog hoop had dat dat gene wat ik daar zou aantrefen nog in leven zou zijn .
Maar toen ik daar aankwam werd ik gelijk door de man die achter mij reed opgevangen .
Hij pakte mij vast en zei dat ik terug naar mijn cabine moest gaan, en tegen een ander zei hij dat ze de politie moesten bellen .
De man begon gelijk alles te regelen wat op zo,n moment wel nodig is .want er heerste gewoon weg paniek.
Maar voor ik me om liet draaien wierp ik nog een blik acher de trailer .
Ik wou weten wat er precies gebeurd was, toen ik dat zag kreeg ik het gevoel dat de wereld onder mijn voeten weg zakte .
Ik zag daar een lichaam liggen zonder een hoofd, het lichaam was van onder tot boven open gereten .
en alles wat normaal in het lichaam thuis hoort lag er nu naast, anders gezegt het lag over de weg verspreid , of het hing onder de trailer.
Ledematen die er niet aflagen stonden haaks op het lichaam of dat wat er voor door moest gaan.
Op zo,n moment krijg je een gevoel van schuld van angst en leegte en boven alles een gevoel van machteloosheid.
En kan je op zo,n moment niet met zekerheid zeggen of het een droom is of dat het de werkelijkheid is.
Het enige wat je denkt en hoop is dat het een boze droom is. dat je zo wakker word, en het dan allemaal voorbij is.
Maar toen ik later in de cabine van mijn wagen wat voor me uit in de leegte zat te staaren voelde ik plotseling dat iemand mijn hand beet pakte, waar door ik weer terug naar de wereld werd getroken.
Toen ik naar beneden keek zag ik daar een man en een vrouw staan, het waren mensen die mij tegemoet kwamen en het van a tot z hebben zien gebeuren
Ik kon de schrik de angst en het onbegrip van haar gezicht aflezen.
en het enige wat de vrouw op dat moment tegen mij zei was.
Ik heb alles gezien en het was niet jouw schuld ze gooide zich zelf er zo voor .
Ze stond aan de rand van de weg gewoon op jouw te wachten.
Het was een pure zelfmoord.
Waarop ik haar als antwoord gaf .
Dat het precies deze woorden waren die ik op dat moment nodig had, en dat zij een geschenk uit de hemel was .
Mijn dochter zat naast mij en begon te zeggen die vrouw, die vrouw "waar is die vrouw ".
Ik vroeg haar over welke vrouw ze het had .
Ze zei er stond een vrouw aan de kant van de weg .
Ze keek naar ons en toen we vlak bij haar kwamen begon ze over te steken en ik dacht dat ze wat aan papa wou vragen maar papa stopte niet.
Toen maakte ze een sprong voor de wagen , en kon ik haar niet meer zien, waarop er een klap volgde .
Ik schrok en niet meer aan die vrouw dacht.
Toen ze dat tegen mij zei wist ik het even niet meer hoe ik het had .
Het is al erg genoeg dat dit je als een volwassene overkomt .
maar dat een kind van 9 jaar dit moet overkomen dat vond ik verschrikelijk.
Toen de politie naar mij toe kwam met de vraag of ik slachtoffer hulp wou hebben werd er ook tegen mij gezegd .
Dat de vrouw het die dag al twee keer eerder geprobeerd had.
En dat de politie die voor ons reed naar een zelfmoord melding onderweg was , en het was een en de zelfde vrouw .
Oke iedereen zei dat het niet mijn schuld was .
En dat ik het op geen enkele manier had kunnen voorkomen.
Maar een feit was dat ze wel onder mijn wagen door was gegaan .
En dan nog die horror film die zich onder en achter de wagen afspeelde ,en dat alles hebben we gehoord gevoeld en gezien .
Dat gaat je niet in de koude kleren zitten.
We zijn nu ruim negen weken verder .
Terwijl zij in haar graf lekker ligt te genieten van dat wat ze graag wilde .
Zijn de gevolgen van haar daad hier en bij de mensen die het van nabij hebben mee gemaakt nog steeds gaande .
Wij zullen de gebeurtenis de rest van onze levens met ons mee moeten draagen .
Of we dat nou willen of niet willen.
Tot slot wil ik nogmaals duidelijk stellen, dat dit een pure zelfmoord van de vrouw is geweest.
Wat ik nooit had kunnen voorkomen.
Door zo een beslissing, veranderd je leven op slag, eerst nog gezellig samen in de wagen, de volgende seconde stort je hele wereld in.
Onbegrijpelijk dat mensen dit kunnen doen.
